Yaşananlardan yaşanacaklara yolculuk
Aşka düştüm düşeliVatan yükselir, Omuzlarımın üzerinde.Güllerim yeşerir,Toprak kokan avuçlarımda. Anamın kucağını,Yârimin bakışını, Çok özlesem de…Yüreğimdeki sevda vatan:Edirne’den Kars’a,Güneşi verir bana. Namusun güvencesi,Özgürlüğün savunucusu,Egemenliğin bekçisi,Olabildiysem ne mutlu.
Seven aşkına karşılık bulamaz. Aşık olduğu yalan sözlere inanır ortada kalır.
Topkapı’nın şanı, Gülhane’nin cazibesi, Çamlıca’nın görkemi, Ne hoştur İstanbul!
Koyu kırmızıyı, Ala çeviren yürek,Sevdaları yaşatıyor.Sen neredesin? Soğuk, kara kışa teslim.Doğa özlemle, Çocuksu sevinçle,Yeşilini bekliyor.Sevdalar türküleşiyor.Sen neredesin?
Mavi sergiler enginliği, Kararan ufku aydınlatır. Güneş beliriverir, Dağların yücesinden.
Seni sevmediğimi söylediler;Dalavereyi de ekleyerek,Yaygarayı bastılar.Sanki!Almamak üzere,Kalbime demir attılar. Kaynayan sıcaklığımı,Dona çevirdiler.Açan çiçeklerimi,Ölüme terk ettiler. Uğraşmayın!Sevgilimden ayrılmam,Bağlanmışım vazgeçmem.Kalbim attıkça,Mecnun’um.Nefesim sona erdiğinde,Dillerde şarkıyım.
Yaşanan dünyanın,Tozlu penceresinden;Kayboluşunu karanlığın,Çekilişini sisin,Durup bekleriz. Bakarken semaya;Beyaz bulutlarda, Umutlar belirir.İçimizdeki fırtınaları;Alır,Götürür uzaklara.
Çocuk konuşmaya yeni başlamış. Elindeki siyah lekeyi sormuş,Yarım ağızla, “bu ne baba” demiş.Babası da “ben” diye yanıtlamış.Ablasıyla cim cime oynar iken,Abla kardeş elleri üst üsteyken;Beni tutmuş abla, kardeş ağlamış,Şaşkın, ”ne
Çanakkale’de toprak, aldı koynuna,Zalime geçit vermeyen yüz binlerce canı.Yırtık mintanları, Delik ayakkabıları, Bir parça sert kuru ekmekleri,Vardı sadece.Mülkü, parayı hiçe saydılar.Tek dertleri:Kanla sulanan kutsal vatana yeter ki…Parlak çizmeler basmasın. Benzeri