Sevgili Öğrencim Şilan, 03/01/2026 – AYDINLI

Yazdığın yazıda şahsıma duyduğun içten bağlılığı okudum. Anadolu kültüründeki saygının
kişiliğinde yer almasına ve altı yıl sonra beni aramana çok mutlu oldum.
Üniversite kazanmana sevindim. Öğretmen olacaksın, minik yüreklere dokunacaksın, sevmeyi ve
sevilmeyi öğreteceksin. Öğretilerinde sosyal yapıyı geliştirirken bilimin ışığında insani özeliği üst
seviyelere taşıyacaksın. Adaletli olmayı, farklı düşüncelere saygılı olmayı öğretmen de çok önemli.
Öğrencilerini birbiriyle karşılaştırma, kim olursa olsun bir başkasıyla kıyaslanmayı sevmez. Birbiriyle
karşılaştırılan çocuklar, öfkeli ve kıskanç olur. Her öğrencini dinle, içlerindeki cevheri dışa vurmasına
yardımcı ol. Saçma fikirleri ileri sürseler de bu fikirlerinin şu an gerçekleşme ortamının olmadığını
nazikçe belirt. Yaramazlık yapacaklar elbette sakın onlara kızma, iletişim ve ikna gücünü kullan.
Öğretmenin başarısı bence şu; öğrenciliğini ve sırada oturduğun yıllara anımsa, öğretmeninden
beklentilerini öğrencilerine göster, o zaman minik yüreklerde silinmez yer edersin.
Sonsuz sevgilerimle…

Haluk Yeşiltepe
Öğretmenin

The post DOKUNUŞ MEKTUBUNA CEVAP first appeared on Yazı Dünyası.

Nerde güneşli güzel günler?
Çiçeklerimi etme heder,
Fırtınalara deme keder,
Bahar, gel canlar ayılmadı.

Çiçek açmamış bir gövdeyim,
Uyanan cemreli gündeyim,
Bilinmeyen bir bahçedeyim,
Bahar özüyle var olmadı.

Seyrine doymadığım güzel!
Mis kokunu yaysın ılık yel,
Rengârenk giysini giy de gel,
Bahar gel! Filizim solmadı.

Zaman bitti,sözden eser yok,
Kışı isteyen canavar çok,
Bir yiğit kalbe saplar mı ok?
Bahar sonsuz aşkı bilmedi.

08/03/2015-Bulancak

The post BAHAR GELMEDİ first appeared on Yazı Dünyası.

‘’Kızmadım, biraz önce dediğim gibi şaşırdım. Bu davranışının sonuçlarında kendine zarar verebileceğini
düşünmemişsin; yazılıdan sıfır alırsın, öğretmene saygısızlıktan savunma verirsin. Nedeni söylersen değerlendiririm.’’
deyince bir umutla gerçeği anlatmaya başladım:
‘’ İki yıl önce şiir okuma yarışmasında birinci olacağıma inanmıştım, fakat gıcık olduğum Sinem’I birinci seçtiniz. O
günden beri size gıcığım, taraflı davrandınız.’’
‘’Sen kaçıncı oldun?’’
‘’İkinci oldum.’’
‘’Demek ki ikinciliği hak etmişsin. Seçim jürideki öğretmenlerin verdiği puanlara göre belirlendi. Yarışmada seni ve
diğer yarışmacıları tanımıyordum, çünkü bu okulda görevli değildim, okulunuzda göreve yarışmadan sonra başladım.’’
‘’Masanın ortasında oturuyordun, sorumlu öğretmendin sunucuya sonuçları yazıp verdin. Sinem’e ödülü sen verdin,
bana başkası verdi ya! Bu taraf tutma değil mi?’’
‘’Oradaki durumu yanlış anlamışsın, gıcık olma ve taraf tutma suçlaman haksız değerlendirme. Güzel öğrencime bu
yanlış davranış yakışmadı. Yarışma gününü hatırlıyorum, seni nereden tanıdığımı bulamamıştım, gözlerimin önüne geldin,
şimdiki gibi ağlamıştın. Şiiri okurken bazı yerlerde bağırarak okudun, birinci olan arkadaşın içeriğin duygusunu verdi,
duraklamalara ve tonlamalara uygun okudu. Biraz daha çalışsaydın birinci olabilirdin.’’ deyince öğretmen, kıskançlığımdan
büyük hata yaptığımı anladım, çok utandım. Yazılıdan alacağım sıfırı bile dert etmiyordum. Bu karmaşayı nasıl
halledeceğimi düşünürken öğretmene bir şeyler söylemem gerekiyordu, ağlayarak:
‘’Sinem ses yarışmasında da birinci oldu, sesi çok güzel. Öğretmenim beni affedecek misin?’’ dedim hıçkırıklarla
ağlamaya devam ediyordum. Öğretmen sakinleşmemi bekledi. Koridora çıktı, koridordaki nöbetçi öğrenciyi çağırdı.
Rehberlik odasının kapısından bana dersimizin ne olduğunu sordu,
‘’Dersimiz İngilizce’’ dedim. İngilizce öğretmeninden boş olan bu dersinde çalışma yapacağımızı belirterek izin
vermesini rica etti, nöbetçi bilgiyi iletmek için çıktı. Öğretmen zili çalmıştı, kapı vuruldu, İngilizce öğretmeni odanın
kapısından kafasını uzatarak:
‘’Hayırdır hocam, bugün yeni bir konuya başlayacaktım,’’ dedi, Ağladığımı görünce:
‘’Hocam, Yeliz sizinle kalsın bir ders sonra yeni konuya geçerim, şimdi genel tekrar yaparım.’’ dedi ve dersine gitti.
Öğretmenin ne yapacağını düşünürken, bana yazılı kağıdımı uzattı, kompozisyonu sil yeniden yaz ve yapmadığın soruları
yeniden çöz!’’ dedi. Duyduklarıma inanamadım, sevinçten çığlık atmamak için kendimi zor tuttum. Öğretmenin dediklerini
yaptım, sorular çok kolaymış, hepsini yaptım. Dersin yarısıydı kağıdı verdim. öğretmen okudu 96 puan aldım. Rüya
görüyorum sandım, yaşadıklarıma inanamıyordum. Gıcık olduğum öğretmen bir melekti. Öğretmen:
‘’Aramızda yaşanılanlardan, yazılı olayından kimseye bahsetme, duyulursa iyi olmaz. Yazılıyı neden yaptığımı
söyleyeyim, derslerin çok iyi olduğundan. Derse küsmeni istemedim, öğrencimi kazanmak istedim, umarım
başarmışımdır.’’ dedi. Öğretmen elini vermek istemedi, zorla öptüm. Sevinç gözyaşlarım yanaklarımdan akarken:
‘’Hatalarımdan dolayı özür dilerim öğretmenim! Bir şeyi merak ediyorum siz hiç öfke duymadınız mı yaptıklarıma?’’
dedim. Verdiği cevap mükemmeldi, sinirlenen büyüklerimize ders niteliğindeydi.
‘’Öğretmene öfke yakışmaz.’’ dedi, devam etti:
‘’Arkadaşların ne yaptığını soracaklar, öğretmen İstiklâl Marşı okuma yarışması için beni çalıştırdı, bazı öğrencileri de
çalıştıracakmış dersin.’’ dedi. Annem ve babam yaklaşık 20 gün sonraki veli toplantısına gittiler. Öğretmen göreve ilk
başladiğinda annemin de babamın da öğretmeniymiş. Bunu sene başında öğrenmiştim gıcık olduğum için öğretmene
söylememiştim. Bizimkiler öğretmeni çok seviyorlardı, kaç kez selam söylediler, ben iletmedim. Görüşünce annemi
tanımış, fakat babamı tanıyamamış, ismini söyleyince hatırlamış, hatta derste yaptığı bazı muziplikleri anlatmış. İşin ilginç
yanı benden övgüyle söz etmiş, terbiyeli ve derslerimin mükemmel olduğunu anlatmış. Babamla annemin kasılmaktan
kollarının altına karpuz bile sığmıyordu.
Öğretmenim mesleğine aşıktı. Iki yıl dersime girdi, herkese aynı davranıyordu. Yol göstericim ve ışığım olmuştu. 13
yaşımda Türkçe öğretmeni olmaya karar verdim. şimdi 25 yaşındayım, Türkçe öğretmeniyim, örnek aldığım öğretmenimin
yolunda yürüyorum. Kulağımda çınlayan sözünü unutmuyorum:
‘’Bilgisizlikten çekinip titreyenlere güneşi ver ki yürekleri ve bedenleri ısınsın…’’

The post ÖĞRETMENE ÖFKE YAKIŞMAZ first appeared on Yazı Dünyası.

‘’Burak daldın yine, acele et! Maça yetişmeliyim. Simitleri sayarak kese kağıtlarına doldur.’’
Simitleri saymadan, kağıt torbalara koydu. Burak simitlerin parasını almak istemedi, öğretmen
simitleri saymıştı, tutarı Burak’ın önlüğünün cebine koydu, gür sesiyle:
‘’Parayı say, eksik olursa bilgi ver! Arkadaşların gezip tozup eğlenirken, oyun oynarken hayat
mücadelesi veren küçük ama dev bir kahramansın. Kutlarım onurlu mücadeleni. Dönder arabanı
öğretmenlerimizin maçını izleyelim.’’
Simit arabasına öğretmen de yardım etti, az ilerdeki halı sahaya vardılar. maçı izlemeye
başladılar. Öğretmeninin güzel yaklaşımıyla mutlu olmuştu, içi içine sığmıyordu. Tam o esnada
öğretmeni:
‘’Burak simitleri arkadaşlarına dağıtır mısın?’’
Biraz önce sormaya cesaret edemediği sorunun cevabını almıştı. Simitleri arkadaşlarına, fazla
olanları da maç izlemeye gelenlere dağıttı. Simit alanlar gülümseyerek teşekkür ettiler. Insanlara
ikram yapmanın gönülere dokunduğunu öğrenmiş oldu. Maç devam ediyordu. Doktorlar baskılı
oynuyordu. Arkadaşlarından birkaçı doktorlara:
‘’Yuh’’ dediler. Öğretmenler bu olumsuzluğa tepki gösterdi. Güzel hareketlerin alkışlanması
gerektiğini belirtti. Böylece öğrenciler, güzel oynayanları alkışladılar. Sahadaki doktorlar ve
öğretmenler birbirlerine nazik davranıyorlardı. Bunu gözlemleyen Hakan öğretmenine:
‘’Biz karşı takımı düşman görürdük. Doktor abilerimiz ve öğretmenlerimiz antrenman yapar gibi
oynuyorlar’’
‘’Atatürk’ün, sporcunun zeki, çevik ve ahlaklısını severim, sözü her şeyi ifade ediyor. Ben de
Atatürk’ün işaret ettiği bu özelliklerdeki sporcuları seviyorum.’’
‘’Öğretmenim, biz top oynarken Atatürk’ün dediğinin tam tersini yapıyoruz. Kavga, küfür var;
taktik falan yok, herkes kafasına göre oynuyor. Maç sonunda galip gelen mağlup olanla dalga geçiyor.
Nasıl düzeltebiliriz yanlışları öğretmenim?’’
‘’Yanlışları düzeltmeniz için beden eğitimi öğretmeniniz ve diğer öğretmenleriniz size bilgi
verirler, siz de bu bilgiler ışığında tutumunuzu oluşturursunuz. Şu an, maçı izlerken centilmenlik
sınavını başardıysanız, kendi oyunuzda da başaracaksınız, bunu istemeniz yeterli. Kendinize
yapılmasını istemediğiniz davranışları başkasına yapmayınız.’’ Öğretmen konuşmasını sürdürecekti,
hakem maçın bitiş düdüğünü çaldı. Maçı doktorlar 1-0 kazandılar. Maçın bitiminde sahadaki
oyuncular birbirlerini kutladılar. Öğrenciler doktorların başarısını alkışladı:
‘’Ya, ya, ya, şa, şa, şa! Doktor abiler çok yaşa!’’ diye tezahürat yaptılar. Bu tezahürat doktorların
hoşuna gitti. Doktorların takımı öğrencilerin olduğu türbine gelerek takımın kaptanı doktor:
‘’Çocuklar, sizler, çok yaşayın! Gurur duyduk centilmenliğinizden, yarınlarımız sizlerle daha güzel
olacak. Cumhuriyet bayramımız kutlu olsun!’’ Birlikte:
‘’Soğol!’’ dediler. Doktor konuşmasını sürdürdü:
‘’Cumhuriyet Bayramdan sonra okulunuza sağlık taramasına gelelim mi?’’ Öğrenciler:
‘’Evet, gelin!‘’
‘’Sosyal güvencesi olmayanların ilaçları ve masraflarını biz karşılayacağız,’’ dedi, takım kaptanı
doktor. Öğrenciler tekrar alkışladılar. Burak çok mutlu olmuştu, çünkü ailesinin sosyal güvencesi
yoktu. Özellikle çiçekler açtığında ya da havada toz olduğunda hapşırma krizi tutardı. Bu yüzden

baharda ve rüzgarlı havada simit satmaya gidemezdi. Doktorların okula gelmesi Burak için güzel bir
fırsat olacaktı. Sahadaki oyuncular soyunma odasına gittiler. Seyirciler dağılmaya başladı. Öğretmen,
Burak’a ertesi gün uzun tenefüste yanına uğramasını söyledi. Heyacandan gece uyuyamadı.
Öğretmen ne konuşacaktı? Merak ediyordu. Simit satmasıyla ilgili söyledikleri çok hoşuna gitmişti.
Okulla ilgili hayaller kurarken uyuyakaldı. Sabah kalktı. Babası ve annesi erkenden çalışmaya
gitmişlerdi. Annesi sabah ezanında kalkıp çocukların kahvaltısını hazırlamıştı. Burak, ilkokula giden iki
kardeşini kaldırdı, giyinmelerine yardımcı oldu. Kahvaltılarını yapıp okula gittiler. Okulun batısı ilkokul,
doğusu ortaokuldu. Kardeşleri okulun dış kapısından içeri girince kendi okuluna geçti. Uzun teneffüs
zili çaldı, koştu, öğretmenler odasına gitti. Kapı açılınca içeri bakıyordu ki dersten gelen öğretmeni:
‘’Burak, anahtarı alayım, kütüphaneye gidelim,’’ dedi. Anahtarını dolabından aldı. Öğretmen
uzun boyluydu. Öğrencisi öğretmenin yanında koşar adımlarda yürüyordu. Kütüphaneye girdiler.
Kütüphane görevlisi öğrenci oradaydı. Kütüphanenin içinde idari görevliye ait küçük bir oda vardı.
Öğretmen kütüphanenin içindeki odanın kapısını açtı.
‘’Simit satma işini kendi isteğinle mi yapıyorsun?’’
‘’Evet, öğretmenim!’’
‘’Derslerin çok iyi, okul dışında zamanı nasıl geçiriyorsun, anlatır mısın? ’’
‘’Hafta içi okul dağıldığında eve gidip üzerimi değişirim. Annem öğleden sonra evde olduğundan
aparatif yiyecekler hazırlar. Onları yer, doğruca fırına giderim. Oraya vardığımda günün son simitler
çıkmış olur. Ara öğün yapan esnaf ve aile müşterilerime iki yüz civarında simit satarım. Saat 18 gibi
evde olurum. Ellerimi yıkayıp, üzerimi değişip derse otururum. İşlediğimiz konuları tekrar ederim.
Yemek yedikten sonra yarınki derslerde işleyeceğimiz konulara bakarım. Anlamadığım yerleri de
öğretmenlerime sorarım.’’
‘’Bana hiç soru sormadın.’’
‘’Sizin dersinizde sorunum yok.’’
‘’Peki, kazancın ne durumda, bu kazancı aileye veriyor musun?
‘’Hafta içi birkaç saat, hafta sonu yarım gün çalışırım, asgari ücrete yakın kazandığım oldu.
Kazancıma ailem dokunmaz, altın ya da dolar alırız.’’
‘’Biriktirdiğin paraları,altınları ne yapacaksın?’’
‘’Üniversiteye gittiğimde dolarları, yetmezse altınları bozduracağım.’’
‘’Sorularla seni tanımaya çalışıyorum. Yaşının üstünde davranıyorsun; simit satıyorsun, ders
çalışıyorsun. Bunlar güzel, fakat anlattıklarında oyuna ayırdığın zaman yok. Bunu ayarlamalısın, hafta
sonları yarım gün simit satma işini, birkaç saate denk getirmelisin. Yarım gün oyun oynamalısın
tamam mı?’’
‘’Tamam, öğretmenim!’’ dedi. Öğretmen öğrencisine şaka yapmak istedi:
‘’Bundan sonra bize de kredi açarsın.’’
‘’Ne kadar getireyim öğretmenim?’’
‘’Şaka yaptım Burak! Birikimlerini kimseye söyleme. Sınıf öğretmenin olduğum için sordum.
Bilgileri saklamak mesleki sorumluluktur.’’ dedi. Öğrenci zili çaldı, sınıfına gitti. Bir gün sonra
öğretmen kütüphanedeki çalışma odasında emanetteki kitapları takip ediyordu. Burak kapıyı çaldı,

içeri girdi, gülümsedi. Pantolonunun paçasını yukarı çekti. Uzun boğazlı çorabının üst kısmı lastikle
tutturulmuştu. Lastik halkayı bileğine doğru indirdi, kağıda sarılı küçük bir paketi çıkarıp masanın
üzerine koydu. Öğretmen şaşkındı, öğrencisinin ne yaptığını anlamaya çalışıyordu.
‘’Öğretmenim, size dolarları getirdim.’’ dedi. Öğretmenin şaşkınlığı sürüyordu.
‘’Sana şaka yaptığımı söyledim, neden getirdin? Sonra senin paranı alamam, eve götür.’’
‘’Öğretmenim götüremem. Annem gönderdi, sizde emanette kalırsa daha iyi korunacağını
söyledi. Hatta altınları da getirecek.’’
‘’Bu güveninize teşekkür ederim, böyle değerli emanetleri alamam. Masanın üzerindekileri al,
getirdiğin şekilde çorabının içine koy.’’
‘’Alamam öğretmenim. Annem, ver, dedi,’’ sözünü söyleyip kütüphaneden çıktı. Öğretmen
peşinden gitmek için birkaç adım attıktan sonra geri döndü, masanın üzerindeki el içine sığan dolar
paketini aldı, cebine koydu. Burak’ın sınıfına girdi, onu dışarı çağırdı. Öğrencisine:
‘’Okul çıkışı yanıma uğra, sakın unutma. Emanetin ne kadar? sadece rakamı söyle.’’
‘’4 100’’
‘’ Emaneti saymalıyım. Ders bitiminde görüşürüz,’’ dedi öğretmen. Dersi boştu. Kütüphanedeki
odasının kapısını örttü. Kağıda sarılı dolarları saydı, 4 100 dolar vardı. Paketi tekrar güzelce sardı,
ceketinin iç cebine koydu, cep düğmesini ilikledi.
Son ders zili çaldı, Burak öğretmeninin yanına geldi. Öğretmeni:
‘’Annen evde değil mi?’’
‘’Evet,’’
‘’Size gidiyoruz, bugün simit satmak yok.’’
‘’Öğretmenim, müşterilerim simit bekler olmaz.’’
‘’Beni kabul etmiyor musun?’’
‘’Hayır hayır, onu demek istemedim. Sizinle biraz oturduktan sonra simitleri müşterilerime verip
geleceğim. Siz annemle konuşurken yarım saatte simitleri dağıtacağım. Gelirken sıcak simit getiririm
öğretmenim.’’
‘’Anlaştık Burak, fakat kalamayacağım, ayaküstü konuşup çıkacağım, kursta görevim var.’’
Birlikte yola koyuldular. Evleri okula yakındı. Burak öğretmeniyle yürümekten dolayı çok
mutluydu. Eve vardılar. Anne kapısında öğretmeni görünce eli ayağına dolaştı. Bir süre sonra içeri
buyur etti. Öğretmen içeri giremeyeceğini, işi olduğunu söyledi. İç cebinden kağıda sarılı dolarları
çıkardı, anneye uzattı:
‘’Güveninize teşekkür ederim, bu güveni nasıl sağladığımı öğrenmek istiyorum’’
‘’Hocam, Burak’a kimseye söyleme demişsin. İçimize kurt düştü. Biz de herkese ballandıra
ballandıra anlatmıştık. Siz kimseye söylemezsiniz diye düşündük, kötü biri olsaydınız buraya
gelmezdiniz.’’

Yarın saat 15 ‘te gelin bankaya gidelim, doları sizin adınıza ya da babasının adına bankaya
anlaşmalı yatıralım. Altınlarınızı da külçe altına çevirelim, saklaması çok kolay. Çevrenizdekilere bir
yakınınıza borç verdiğinizi ve alamadığınızı söyleyin’’
‘’Allah razı olsun hocam! Yardımınızla bizi dertten kurtardınız. Okuyan adam her şeyi biliyor,’’
dedi. Öğretmen iyi dileklerde bulundu, oradan ayrıldı. Yolda giderken öğrencisinin mücadele azmini
düşündü. Mücadeleden kaçanların yaşam kavgasında aldığı yaraların iyileşmediğine tanık oldu. Burak
gibi yaşama dört elle sarılanlar; hayal ettiği özgürlüğü, kariyeri, zenginliği, saygınlığı, sevgiyi er ya da
geç buluyordu.

The post Simit first appeared on Yazı Dünyası.

“Sa gızdım hoca, benim çocua yalancı diyon, başka çocuklara sordum, onlarda ölee diyo.
Seni şikayet etcem hoca! Hanya’yı Gonya’yı görürsün,” dedi. Zafer kazanmış komutan
edasıyla öğretmene ve diğer velilere baktı. Tanıdığı velilerden takdir beklentisi vardı.
Öğretmenin bu durum karşısında ne yapacağını da merak ediyordu. Orhan Öğretmen hukuk
konularına yabancı değildi. Kardeşi, kuzeni, yeğeni ve çocukluk arkadaşı avukattı. Boş
zamanlarında yanlarına uğrayıp onlarla sohbet ederdi.
“Çocuğunuzu yalancılıkla suçladığımı kim söyledi?” Sorusuna kimse cevap vermedi,
öğretmeni suçlayan Mücella:
“Soru verdim diyosun, çocum vermedi diyo. İşte çocua bölece yalancı diyon,” dedi. bu
cevap üzerine öğretmen veliyi ikna etmesinin zor olacağını düşündü. Başka sınıfları da ziyaret
edeceği için:
“ Sizi ikna etmem zor olacak. En iyisi tanıdık avukat var, şikayet edeceğinizi
söylüyorsunuz telefon edeyim, size yardımcı olsun. Varsa avukatınız o da dava açabilir.
Savcılık soruşturmayı yapabilmek için idari yetkiliden izin aldı diyelim. İddialarını ispatlaman
lazım. İddiaların asılsız çıkarsa o zaman size tazminat davası açarım. Tazminata ödediğiniz
parayı aile birliğine yatırırım. Ayrılan sürem bitti, başka sınıfa gitmem gerekiyor.
Görüşmelerim bittikten sonra konuşabiliriz,” dedi. Orhan Öğretmen sınıfın ortasına geldi,
yakasını ilikledi:
“İyi hafta sonları, özel görüşmek isteyen velilerimiz için pazartesi günleri saat:11-12 arası
veli görüşme saatimdir bilginize,” dedi.başka sınıfa gitmek için çıktı.
Velilerin çoğu öğretmenin köşeye sıkıştığını düşünüyordu. Orhan Hoca sakin, bilgili bir
kişiydi. Yaptığı son konuşma ilginç aynı zamanda akıl doluydu. Oysa toplumda suçlamalar
olunca tartışmalar büyür, öfke patlaması yaşanır. Sonuç malum: kavga, küfür, tehdit, bazen
yaralama, cinayet…Öğretmen iletişim gücüyle herhangi bir sorun çıkmasını engellemişti. Sınıf
öğretmeni, Mücella’ya döndü:
“Bu olay olmasaydı keşke. Çocuğunuzun derse ilgisi yok, bunu sizinle konuşmuştuk,
sizden çekindiği için öğretmenin ders yaptırmadığını söylemiş. Sen de buna inanmışsın.
Öğretmenimize ağır konuştun ve hakaret ettin. Liselere giriş sınavında önceki yıl dersine
girdiği öğrencilerden beşi matematik sorularının tamamını çözmüş, diğer öğrencileri de birkaç
soru kaçırmış. Başarı belgesi okul idaresine geldiğinde oradaydım. Orhan Bey’e toplantıda
başarı belgesi verilecekti, fakat arkadaşlarım yanlış anlar düşüncesiyle kabul etmedi, belgesini
aldı, kimseye göstermeden dolabına koydu. Az önce yaptığı gibi kendini övmeyi sevmez, alçak
gönüllü bir insandır. Orhan Bey’in söylediği gibi tatsız olaydan çocuğa bahsetmeyin. Diğer
velilerimiz de bu olayı evde anlatmasın. Öğretmenin çok iyi olduğunu, ders çalışmasa da onu
sempatik bulduğunu, sevdiğini söyleyin. Size birisi gelip nasıl annesiniz? Çocuğunuz
yaramazlık yapıyor, utanma yok mu sizde? dese zorunuza gitmez mi? Elbette etkilenirsiniz.
Orhan Bey’den özür dilemen gerekiyor,” dedi. sınıftaki diğer veliler de:
“Özür dilemelisin,” dediler. Birkaç veliye Mücella çıkıştı:
“Yanımda olcaktınız hani! Beni ateşe attınız, kötü ben oldum. Rezil oldum valla! Benim
adam duyarsa gemiklerimi gırar valla!” dedi.
Yaptığının yanlış olduğunu anladı, fakat ağzından çıkmaması gereken sözler dökülmüştü.
Ders çalışmayan bazı öğrenciler, velilerine öğretmenle ilgili aynı suçlamaları yapmışlardı. Bu

veliler toplantı öncesi yaptıkları kritikte öğretmene haddini bildireceklerdi, fakat öğretmenin
tavrı onları durdurmuştu. Sınıf öğretmeni:
“Olan oldu, tartışmaya gerek yok, toplantı bitiminde Orhan Bey’in yanına gideriz özür
dilersin.”
“Tamam hocam, inşallah terslemez.” dedi.
Öğretmenin diğer sınıftan çıkmasını beklediler. Kendinden utanıyordu, çocuğundan daha
çok milletin ağzına bakmıştı. Olmaması gereken bir davranışta bulunmuştu. Öğretmenin
sakinliğinden dolayı affedeceğini düşünüyordu. Ya şikayetçi olursa rezil olacağını düşündü,
kendi kendine:
“Düşünmek dahi istemium, benim adam kapıya gor beni, amanınn!”
Öğretmen sınıftan çıktı, kapıda veliyle gözgöze geldi. Yanında 8/E sınıfının öğretmeni
vardı. Neden burada olduklarını anlamıştı, tebessüm ederek:
“Buyrun!” dedi. Nerden söze başlatacağını bilemedi, heyecanlandı, dili tutuldu sanki,
sözcükler aklına gelmiyordu. Sınıf öğretmeni yardımcı oldu:
“Orhan Bey, Mücella Hanım biraz önceki çıkışının yanlış olduğunu fark etti. Sizden özür
dilemek istiyor, dedi. Orhan Öğretmen velinin utancını görmüş, konuşmakta zorlandığını
anlamıştı:
“Çok güzel, yanlışı anlamak doğruyu bulmaktır. Annelerin çocukları söz konusu olunca
duygusal davranabiliyorlar. Bazı durumlarda duygusallık zarar verebilir. Ben olayı unuttum
bile.” dedi. Veli kızardı, zorlanarak sözcükler ağzından yarı anlaşılr yarı anlaşılmaz bir şekilde
döküldü:
“Hocam, gusuruma galma! Özür dilium, sen böyüksün, affet!” dedi. Orhan Öğretmen
affettiğini, bu durumlarda birebir konuşmanın daha doğru olduğunu belirtti.
Mücella eve vardığında oğlunun tedirginliğini gördü, öğretmenlerin dediğini yaptı. Oğlu:
“Demek öğretmen beni çok seviyo, yaşasın!” dedi. İçeriden çıkarken annesi:
“Nereye oğlum?”
“Ders çalışmaya anacum” deyince anne güzel bir sözün ne kadar önemli olduğunu gördü:
“Cahallığımızla iş bilene, iş öretmeye galkdıkça her şey batar. Gılavuzu garga olanın burnu
bokdan çıkmaz, sözü ne kadar doğru. Demek ki sevgi, her derde çare. Yaşa sevgi çok yaşa!”
diye slogan attı.
Hakaret ettiği öğretmen, Mücella’ya tatlı dilin ve sevginin sorunları çözdüğünü
öğretmişti. Toplantı vesilesiyle kendini önce yaramazlık yapan, sonra yaramazlığını
affettirmeye çalışan bir öğrenci gibi hissetti.

The post SEVGİNİN GÜCÜ first appeared on Yazı Dünyası.

26/10/2025-Bulancak

*** (Şimdinin süper ligi)

The post HAKKIMI HELAL ETMEM first appeared on Yazı Dünyası.

Gönlüm aşkla dolu, dedin.
Yoluma çiçekler serdin,
Nadide sözler söyledin,
Umutla girdik yuvaya.

Saadetle geçti, zaman.
Büyüdü zevk ve heyacan.
Aşkımız dillere destan,
Çiçekleri bal dünyaya.

Hoş gelsin, sevgimin günü!
İşlesin romantik büyü.
Gözler gözlerde gün boyu,
Göz değmez mi, bu sevdaya?

Hep tatlı sözler söyledik,
Hoşgörüyü yol belledik,
Kalbimizi ak eyledik,
Aşkım layıksın ihyâya.

The post AŞK GÜNÜ first appeared on Yazı Dünyası.

Sandım; semaya uçarım,
Özgür yaşamı seçerim,
Çiçeklerden bal saçarım,
Lafmış, zincir bileğimde.

İlkyaz oldum sarı yaprak,
Vay! Alnımda derin çizik,
Nerdeyim? Her yer karanlık,
Hayaller kaldı dileğimde.

Beyazıma kara, dedin.
Doğruyu eğriye çektin
Canı yem etti gıybetin.
Sözün boş geleceğimde.

Dünya hiç kimseye kalmaz,
Haluk, mazlum ahı almaz,
Dert çektiren derman bulmaz,
Güç çöküşü belleğimde.

The post HAYALLER KALDI first appeared on Yazı Dünyası.

The post ŞÜPHE DUYULAN MEKTUP first appeared on Yazı Dünyası.

Sevgili Öğrencim,
İnsanlık dışı tutumlara dayanman ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Dirençli yapına hayran oldum. Mücadelecisin, içinde bulunduğun durumu bildirmen çok önemli. Bayram konuşmamdan
etkilenip mektubu arkadaşınla göndermişsin. Arkadaşın da ketummuş kim olduğunu, tüm ısrarlarımıza rağmen söylemedi. Sana söz verdiğini ve yemin ettiğini söyledi. Bizden yardım
beklediğini yazmışsın, fakat yardım yapmamız için adını da yazmalıydın.
Verdiğin ipuçları seni bulmamıza yardımcı oldu. Öğretmenlerinle toplandık, yazılı kağıtlarını
çıkardık, 20 yazılıdan birkaç yazılıya girmişsin. Yazılı kağıtlarından da tahminimizde yanılmadığımızı
anladık. Babanı çağırdık. Rehber öğretmenimiz, ben ve müdüre hanım babanla toplantı yaptık. Seni
dövmesinin suç olduğunu bildirdik. Elbette baban böyle bir şey yapmadığını, senin, dayak atıyor diye
iftira attığını belirtti. Bizde seni korumak adına devamsızlık mektubu gönderdiğimizi söyledik. Evinize
gelen görevli; içeride çocukların: ‘’Baba vurma ne olur!’’ diye ağladığını, babanın da: ‘’Seni
dövüyorum yine de akıllanmıyorsun.’’ diye bağırdığını anlattı. Şikayet etmemiz halinde seve seve
yardımcı olacağını bildirdi, dedik. Baban bunun üzerine mahçup oldu: ‘’Şikayet etmeyin bir daha
yapmayacağım, değişeceğim hocam!’’ dedi. Biz de, seni okula gelsin, sınavlara girsin, dedik. Okula
seni göndermezse ve dayak atmaya devam ederse şikayetçi olacağımızı bildirdik. Baban kardeşlerine
bakacağına, daha dövmeyeceğine, seni okula göndereceğine ve ev işlerine yardımcı olacağına söz
verdi.
Baban bu konuyu konuyu utandığı için evde konuşmayacak, bundan sonraki olumsuzlukları
rehber öğretmeninle paylaşmanı öneriyorum. Bu mektubu ketum arkadaşınla göndereceğim.
Çabalarsan kaybettiklerini kazanırsın. İçinde bulunduğun durumu anlatarak cesur olduğunu
kanıtladın. Bir söz var: ‘’Binlerce km yol ilk adımı atmayla biter.’’ Unutma yolun sonunda güzel bir
yaşam var.
Sonsuz sevgilerimle…

The post MAHÇUP OLMAK(23) first appeared on Yazı Dünyası.