Sevgili öğrencim,

      Büyüklerine gönderdiğin mektubu birkaç kez okudum. Yürekten yazmışsın, aferin. Seninle gurur duydum.

      Yazdıkların günümüzün önemli konularından. Başarıya hediye vermek geleneklerimizle ilgilidir, hediye almakta vermekte keyiflidir. Hediye işini kafanda büyütme. Eleştirilerini akılcı buldum, büyüklere ders verir gibi. Çocukluğunu istemen harika bir yaklaşım. Önceleri aynı mahallede oturanlar pikniğe giderdi, eğlenirlerdi. Çocuklar da ip atlardı, çizgi, saklambaç, yakalamaca oynardı, uçurtma uçururdu. Akraba ziyaretleri yapılırdı, uzaksa yatıya kalınırdı, kuzenler birbirileriyle oyun oynamaktan yorgun düşerdi, şimdi birbirlerini tanımıyorlar. Teknolojinin yanlış kullanılması insan ilişkilerini zayıflattı. Çocukları evde tek başına kalmasını getirdi. Yalnız kalan çocuklar bu araçlarla arkadaş oldu. Arkadaşlığın sıcaklığı, paylaşımı geçmiş yıllarda kaldı.

      Sevgili öğrencim,

      Çocuklarımız hiçbir şeye imrenmesin, diğer çocuklarda var bizimkinde de olsun, dedik. Teknoloji ürünlerinin olumsuz sonuçlarını hesap etmedik. Telefonunu kaybeden çocuğun yakınını kaybetmiş gibi üzülmesine güldük. Doğru yaptığımızı düşündük, sonuçlarını hesaplamadık. Eksikliklerimizi görmemiz gerekiyor.

      Sizleri doğayla tanıştırmalıyız. Bizim oynadığımız oyunları öğretmeliyiz. Sen de annenden babandan karne hediyesi olarak pikniğe gitmeyi iste, haykır doğaya, sana geldim, diye. Çınar ağacına salıncak yap, eline bir kitap al, yavaş yavaş sallanırken oku. Komşu çocuklarıyla arkadaş ol, her türlü oyunu oyna. Varsın elbiselerin kirlensin aldırma. Çocukluğunu yaşa, çünkü bir daha bu yılları bulamayacaksın. Asla derslerini ihmal etme, çok çalış. Yarınlarına keşke demeden, içindeki sevgiyi büyüterek yürü.

      Karnenin güzel olduğunu duydum. Başarılarının devamını dilerim. Sevgilerimle…

Öğretmenin

The post Yarınlara Yürümek (2) Keşke Demeden first appeared on Yazı Dünyası.